Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

mag ik even..

MatsGeplaatst door Ellen vr, februari 28, 2014 21:46:37
Mag ik even zeggen hoeveel ik Matsje mis,
hoeveel ik nog aan hem denk,
hoeveel ik dagelijks aan hem vertel..

Mag ik ook even zeggen dat ik soms zo boos kan zijn op de hele situatie. Dat ik heel teleurgesteld kan zijn in het leven. Dat ik het leven niet zo mooi vind, en soms zelfs heel gemeen en hard. En dat ik dit allemaal eigenlijk niet wil, maar ook niet anders kan omdat het zo is.

6 jaar zijn we verder. soms al 6 jaar en heel vaak ook nog maar.
6 jaar waar we hebben leren leven met het grote gemis. 6 jaar het missen van de lijfelijke aanwezigheid van ons kindje. Onze eerste! Onze zoon! Ik kan er zo heerlijk over fantaseren... zo heerlijk hij was als baby, zo geweldig zou hij nu zijn... als....

Ik kan me verwarmen aan de mooie, fijne herinneringen. Dan voel ik me groeien van trots, als mama van Mats. De pijnlijke herinneringen blijven jammer ook aanwezig. ik kan de laatste momenten nog haarscherp herinneren. `Deze snijden mijn adem af, knijpen mijn keel toe. Wanhoop!

Mag ik ook zeggen dat ik zoveel medelijden heb. Vooral met Mats, dat zijn kansen zo oneerlijk waren. Al vanaf het begin. En toch heeft hij zo zijn best gedaan, ook al was hij nog zo klein. Hij wou zo graag bij ons blijven! Het was fantastisch om voor hem te morgen zorgen, om zijn mama te mogen zijn.
Ook medelijden met ons, als ouders. Dit zou niemand mogen meemaken.

Lente en Babet weten goed dat ze een grote broer hebben. Als er een heldere sterrenhemel staat doet Lente niets liever dan zoeken naar Mats zijn ster. Ballonnen laat ze heel graag vliegen, als cadeautje naar Mats. <3



  • Reacties(8)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.
Geplaatst door Ine Van Herck di, april 21, 2015 13:16:38

Ik las net deze nog eens terug, omdat Mats vandaag weer eens in mijn gedachten was...

Geplaatst door Sarah di, juli 01, 2014 08:25:30

Diep geraakt door jouw woorden... Tranen rollen hier bijna over mijn wangen... Je kan het zo mooi verwoorden. Zo erg wat jullie hebben meegemaakt, inderdaad niemand toe te wensen, geen enkele mama en papa zou zoiets moeten meemaken... Weer al eens het besef en reality check dat het allemaal geen evidentie is en dat ik dankbaar mag zijn de mama van Robbe te zijn. Dikke knuffel voor jullie allemaal. xxx

Geplaatst door Catherine ma, maart 17, 2014 17:48:46

T blijft onwezenlijk, nog steeds niet te vatten maar toch is de waarheid hard en pijnlijk....Mats heeft op korte tijd heel veel harten beroerd en nog steeds blijft hij harten beroeren....sinds Mats in jullie leven kwam is jullie leven voorgoed veranderd, hij bracht zoveel liefde en met zijn afscheid zoveel verdriet....huil, riep, brul en tier maar en heb medelijden...ik denk vaak aan Mats en aan jullie.....knuffel.....

Geplaatst door Sara ma, maart 03, 2014 08:12:47

Je mag dat niet even zeggen, je mag dat altijd zeggen.
En mag ik even zeggen dat ik je een geweldige mama vind. Je woorden raken me tot heel diep vanbinnen. Dikke knuffel voor jou, je gezinnetje en jullie kleine grote held!

Geplaatst door Gilberte Vermeulen za, maart 01, 2014 10:12:31

Ik kan daar heel goed inkomen lieve mensen en voel met jullie mee.
Dikke hug !

Geplaatst door Sarah, mama van Senna* vr, februari 28, 2014 22:40:51

dikke knuffel! hoe moeilijk moet dit wel voor jullie zijn...
moedige Mats* ,moedige mama en papa

Geplaatst door Inge Huybrichs vr, februari 28, 2014 22:34:10

Pijnlijk en tegelijk zo hartverwarmend. Op zulke dagen knijp ik ons Hannelore bijna fijn, uit dank dat ik haar elke dag nog kan knuffelen. Ik denk nog heel veel aan Mats*, zijn geboorte en nadien zijn lijdensweg hebben we op het forum mogen meemaken. We hebben gedeeld in je geluk én verdriet. En dat wordt nooit vergeten, Mats* heeft bruggen gemaakt!! Veel moed, ook aan je man en lieve dochtertjes! xx

Geplaatst door Petra vr, februari 28, 2014 22:18:36

Oh lieve meid, tranen over mijn wangen. Ik denk er nog vaak aan, hoe mooi en vrolijk en dapper hij was. Hoe oneerlijk het allemaal is, hoe hij nu al groot zou zijn, een flinke jongen. Hoe moeilijk moet het voor jullie wel niet zijn... Weet dat we met jullie meeleven, en dat we hem nooit vergeten. Liefs.