Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

mijmeringen naar 2 jaar geleden

MatsPosted by Ellen Tue, September 01, 2009 10:00:28
We zijn ondergebracht op de materniteit van Gasthuisberg. De zorgen voor zowel Mats als voor Ellen zijn uitstekend. Prognoses worden niet uitgesproken
maar de kansen worden als 1 op 2 geschat. Met andere woorden: of hij haalt het, of hij haalt het niet. Als de schok na de eerste dagen wat is gaan liggen,
beginnen we meer en meer van hem te genieten. Al blijft het wel lastig om "normaal" met hem om te gaan. Hij hangt vast aan catheders en sondes en we hebben
telkens een verpleger(ster) nodig om hem uit zijn couveuse te halen.
Hij start ook meteen met een cortisone behandeling om zijn aantal witte bloedcellen omlaag te halen. Bij zijn eerste testen had hij er rond de 400 000, wat
veel te hoog is. Ze houden vooral zijn urine in het oog omdat hij de gedode wbc ook moet verwerken en afvoeren. Zijn nieren, lever en milt worden hierdoor
extra belast, maar hij reageert goed en zijn wbc dalen. Eerst goed, dan stagneren ze even en dan gaan ze weer naar beneden. Al bij al een kleine overwinning.

Ik beleef elke dag opnieuw zoals 2 jaar geleden. Het 's morgens bellen naar neonato om te horen hoe zijn nacht was geweest. Het zinnetje: het is met de mama van Mats, deed me glunderen van trots. Nu spreek ik de zin bijna niet meer uit, is niet meer nodig nu. Alleen in Leuven blijf ik voor altijd de mama van Mats.
De geluiden van toen, de geuren van de alcoholgel, de kleuren, de gedempte lichten, alles wil ik herbeleven. Terug naar de tijd. Heimwee, een allesoverheersend gevoel.
Vorig jaar had ik dit minder... het was toen ook zo druk. De verhuis stond gepland, de geboorte van Lente. Nu is er niets meer om echt naar uit te kijken en dit zorgt ervoor dat ik het ineens zo moeilijk heb met alles. Moeilijk om te aanvaarden dat Mats echt dood is, moeilijk om dat hij nooit echt twee jaar zal zijn, moeilijk om te zien hoe heel de wereld verder blijft draaien terwijl ik me zo anders voel. Een stuk van me is met Mats meegegaan en is verdomd moeilijk om te beseffen dat het nooit meer zal zijn zoals het vroeger was.

  • Comments(8)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Elke en tekenleerlingen Wed, September 09, 2009 14:50:53

Vanuit de tekenlessen in het Middelheim vandaag lieve groetjes voor Mats gestuurd.
Ook aan julllie, Tom, Ellen en kleine Lente lieve groetjes. Geniet van elkaar en van mooie momenten samen. Ik hoop dat de tijd heelt, veel liefs.

Posted by Sarah C. Tue, September 08, 2009 07:44:39

Dag Ellen, Je zegt het misschien niet meer zo vaak, maar je blijft de sterke mama van dappere Mats 'over grenzen van tijd en ruimte heen'... En er is inderdaad de Ellen 'voor' en 'na' Mats. De tijd kan jammer genoeg niet teruggedraaid worden, ook al zouden we dat soms maar al te graag willen... Als ik kon toveren, zou ik jullie pijn en verdriet wegtoveren. Of beter nog, toveren dat dit alles niet op zo een manier moest verlopen... Ellen, je bent een sterke vrouw... waar ik veel bewondering voor heb. Kristof en ik denken vaak aan jullie viertjes en branden regelmatig een kaarsje voor jullie dappere ster aan de hemel. Een schitterende, sterke ster die de hemel verlicht. Dikke knuffel!

Posted by Louise C (FS) Mon, September 07, 2009 20:54:34

Lieve mama van Mats ...

Want dat ben je. Niet alleen in Leuven, maar ook hier, waar wij telkens weer komen lezen. In de harten en de herinnering van velen - misschien meer nog dan je denkt - was, ben en zal jij altijd zijn: mama van Mats. Voor langer dan altijd.

Posted by Peetje (FS) Mon, September 07, 2009 12:46:03

Lieve Ellen ...

Er is niks dat ik kan zeggen om het verdriet lichter te maken. Ik kan je niet troosten, hoe graag ik dat ook zou willen. Maar ik denk aan je, en aan Mats. En ik hoop dat die kleine gedachten, van mij en van anderen, je toch een beetje goed doen.

Liefs,

Petra

Posted by Britt & Co Sun, September 06, 2009 16:42:28

Ellen en Tom,

Het beeld van 2 jaar geleden raken ook wij niet kwijt. Dat kleine dutske dat vlak na de geboorte al op onze afdeling terechtkwam. 's Avonds vergeten ook wij dat schitterende sterreke aan de hemel niet dat Mats nu voor ons is geworden.

Dikke knuffel en kusjes aan Lente van ons allemaal.

Britt & Co.

Posted by katleen en jens Fri, September 04, 2009 16:48:36

Ellen....ik weet niet wat ik je moet zeggen... Er zijn geen woorden die je kunnen troosten... je woorden zijn de keiharde realiteit...ze maken me tegelijkertijd zo verschrikkelijk bang... de moed niet verliezen, probeer je op te trekken aan je prachtige dochter...veel sterkte!!!

Posted by Rozeke Wed, September 02, 2009 12:46:20

Zo herkenbaar ... hoewel ik geen kindje moet missen, bij mij was het mijn mama die veel te vroeg is moeten gaan ... en er is ook een Rozeke "voor" en "na" ...

Posted by Siel* Tue, September 01, 2009 20:59:55

Dag Ellen en co,

Wat begrijp ik je gevoel wat hier neerschrijft toch goed. Tijd heelt........ ik moet het nog ondervinden. Het gemis wordt alleen maar erger. Ik voel het net zo. Ook ik denk nog vaak aan de helden van toen.

Intense groeten Martine