Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

23 september 2006 -2008

MatsPosted by Ellen Tue, September 23, 2008 23:21:28

Terugblik naar 23 september 2006! Een grote dag voor Tom en mij. Onze trouwdag. Een fantastische dag waar we enorm van genoten hebben. De toekomst lachtte ons toe. Vorig jaar vierden we onze eerste huwelijksverjaardag in Leuven. Hadden we toen een glazen bol gehad en geweten hadden waar we nu stonden dan waren we gaan lopen denk ik. Toen hadden we er nog alle vertrouwen in dat Mats zou genezen en dat het ooit enkel een nare herinnering zou zijn. We hadden nooit kunnen denken dat het zo slecht zou aflopen. 23 september 2008 vieren we met een dikke buik, vollop in de verhuisstress en zonder onze Mats. Misschien maar goed dat we het op voorhand allemaal niet weten. Ik durf niet meer in de toekomst denken. Enkel nu op dit moment en morgen zien we wel weer.

Nog drie dagen tot onze verhuis. Dan zullen we defintief de deur van ons appartement dichttrekken. We hebben hier zoveel meegemaakt, zijn hier getrouwd, de zwangerschap van Mats, Mats zijn kamertje, het overlijden van Mats... Het lijkt of dit hoofdstuk wordt afgesloten maar toch is dit niet het geval. We nemen het hoofdstuk gewoon mee naar ons nieuw huis, waar Mats zeker een centrale plaats zal krijgen.

Het definitief opruimen van Mats zijn kamer komt steeds dichter en dichter. Elke dag probeer ik een beetje... het is gewoon zo moeilijk, zo confronterend. Deze week heb ik een hele wasmand kleertjes van hem gesorteerd en weggestoken. Al zijn speeltjes heb ik in een box gelegd en aan elk speeltje kleeft een herinnering. Al zijn muziekspeeltjes heb ik afgespeeld. De deuntjes brengen me terug naar hem. Terug naar de tijd dat hij hier nog bij ons was. Ik kan het niet aanvaarden dat hij er niet meer is. Heel mijn lichaam blijft zich verzetten tegen zijn overlijden. Het idee dat er hier nu een peutertje zou rondlopen.... Soms zegt men tegen me. "Jij bent zo sterk, ik zou het niet aankunnen". Wel, weet je wat? "Ik ook niet!" Er is niemand mij komen vragen of ik dit zag zitten, of ik dit zou aankunnen. En toch moet ik. De wereld blijft verder draaien, ook voor ons, of we dat nu zien zitten of niet. En mats, die wordt weldra grote broer. Nog een 6tal weekjes spannend afwachten....

  • Comments(9)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Monique Wed, October 08, 2008 22:27:09

Hallo Ellen, Tom, Mats en ...,

Al een tijdje volg ik jullie blog, maar ben er nu pas toe gekomen om te reageren. Ik herken me zo in jouw verhaal, maar ik slaag er zelf niet in om het zo goed te verwoorden.

Heel veel succes met de bevalling en met de verhuis naar jullie nieuwe plekje, en Matske die leeft gewoon verder in jullie hart, en in het hart van zoveel anderen !!!

Dank jullie wel, om er voor ons te zijn, en weet dat wij ook met jullie zijn begaan;

Dikke knuffel,

Dirk, Monique, Kobe en Rune*

Posted by Stijn-Joke-Nore-Nette Sat, September 27, 2008 20:53:50

Lieve Ellen en Tom, lieve Mats, lieve zus of broer,

Elke keer opnieuw is het zo raar als ik de blog lees en weet dat Mats er niet meer is. Ik kan me niet voorstellen hoe dit moet voelen voor jullie. Er zijn zoveel mensen die blijven denken aan jullie. Misschien dat jullie dat niet altijd zo aanvoelen, maar ik ben er zeker van dat dit zo is. Wij kunnen Mats ook niet loslaten, we denken nog zo vaak aan hem. De laatste keer dat ik hem zag op de dagzaal was zo'n emotioneel geladen moment. Het was toen bijna zeker dat ik hem voor de laatste keer zou zien. Hoe je het ook draait of keert, als ouders van een ziek kind heb je toch een band. Je weerspiegelt vaak je eigen gevoelens of hoopt dat je nooit hetzelfde zal meemaken. Die angst zal er voor altijd blijven en zoals An schreef, we moeten ermee verder leven. Ik ben heel blij voor jullie dat jullie tweede kindje bijna in jullie warme nestje is. Geniet zoveel je kan, ook al zullen de emoties vaak heel wisselend zijn. Geef jullie zelf de tijd om aan jullie nieuwe hoofdstuk in jullie leven te wennen. We kijken alleszins mee uit naar de geboorte!

dikke knuffel,

Stijn-Joke-Nore-Nette

Posted by siel* Fri, September 26, 2008 11:25:21

Lieve Ellen en Tom,

Zo'n herkenbare gevoelens, spijtig genoeg. Wij ploeteren voort!!!!!!!

Héél veel liefs en dikke knuffel Martine en co

Posted by Peetje (FS) Thu, September 25, 2008 09:56:39

Wat kan er veel gebeuren hé, op een paar jaar tijd ... ik had het zo graag anders zien aflopen voor Matske. Je hebt gelijk, het is maar goed dat we niet in de toekomst kunnen kijken.

Zijn kamertje opruimen en verhuizen zal zwaar zijn, toch weer een beetje afscheid nemen. Maar natuurlijk gaat hij mee naar het nieuwe huis, het huis dat hij samen met jullie bezocht heeft, het huis waar hij grote broer zal zijn ...

Ik wens jullie heel veel geluk in jullie nieuwe stek, veel tijd om samen te zijn en te verwerken wat er allemaal gebeurd is, veel tijd ook om te genieten van het broertje of zusje dat er binnenkort zal zijn.

Ooit zal je weer gelukkig zijn, zonder Mats te vergeten, maar toch gelukkig. Probeer daarop te vertrouwen. Jullie komen er wel.

Heel veel liefs,

Petra

Posted by Elvira Wed, September 24, 2008 20:56:51

Hoi Ellen,

We hadden het deze week ook nog over jullie bruiloft hier thuis. Het was een super feestje en het geluk leek jullie inderdaad toe te lachen.

Ik kan er volkomen inkomen dat dit hele verhuisgebeuren een zware taak is voor jullie beide. Afscheid nemen van alles. En iedereen weet dat jullie het moeilijk hebben, maar zoals je zelf zegt je hebt geen keuze, je moet. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor Tom en het brusje van Mats dat binnenkort komt piepen.

Ik hoop dat jullie heel gelukkig gaan worden in jullie nieuwe huisje, samen met het speciale plaatsje voor Mats en zijn klein brusje. Want Mats zal nooit vergeten worden, voor iedereen blijft het een kleine kampioen.

Dikke kus Elvira

Posted by An Wed, September 24, 2008 20:00:10

Hey Ellen,

Inderdaad, zoveel mensen die zeggen "ik zou het niet kunnen". Maar we moeten wel, we kunnen niet anders. We moeten verder. Jullie met het verlies, wij met de angst voor het mogelijke verlies. Spijtig genoeg moeten we het kunnen. Maar binnenkort zien we elkaar zeker nog eens bij een hele leuke gebeurtenis. De geboorte van Mats zijn zusje of broertje. Een hele dikke knuffel van ons allemaal.

An (mama van Britt)

Posted by Rozeke Wed, September 24, 2008 14:43:47

Zooo herkenbaar allemaal. Hoewel van een ander allure dan wat jullie meemaken (of niet helemaal, helaas ... ik bleef met enkel papa achter als kind), heb ik dit indertijd ook moeten horen, "ik zou het niet kunnen" ... guess what, ik ben verplicht geweest het wél te kunnen. Je krijgt de keuze niet. Ja, je bent sterk, want je moet.

Doe het maar rustig aan en neem de tijd om te rouwen ... ooit gaat de zon echt weer schijnen. Al blijft er altijd een schaduw.

Posted by Louise C (FS) Wed, September 24, 2008 14:37:08

Tuurlijk gaan jullie herinneringen aan Mats mee naar jullie nieuwe huis. De herinneringen aan de mooie momenten samen, maar ook het verdriet en de pijn. Ik ben er zeker van dat dit "nieuwe hoofdstuk" een goeie stap is in jullie leven, ook al lijkt het misschien op dit moment nog niet zo. Een nieuw huis waar je je herinneringen letterlijk én figuurlijk een plaatsje kan geven. En binnenkort een nieuw prinsje of prinsesje in jullie leven. Doe het rustig aan, meid. D'er komt heel wat kijken bij een verhuis, dus probeer echt maar zo veel mogelijk uit handen te geven. Ook al wil je het allemaal zelf doen. Het dragen van verdriet en nieuw leven in je buik is op zich al meer dan eigenlijk kan, dus take it easy!!!! En zoals je merkt zijn er nog altijd mensen die meeleven. Nog heel heel lang!

Posted by Duvelke Wed, September 24, 2008 13:45:49

Lieve Ellen,

Het zal idd niet gemakkelijk zijn als mensen zeggen, 'ik zou dit niet gekund hebben', maar jullie moeten erdoor. Er zijn, spijtig genoeg, vele gezinnetjes die dit meemaken en iedereen probeert dit op zijn manier te verwerken. Maar het is heel belangrijk dat jullie over Mats blijven voortpraten zodat de herinnering aan hem levend blijft, dit hoofdstuk mag niet afgesloten worden, dat gaat ook niet. Mats maakt een belangrijk deel van jullie leven uit, en dat zal altijd zo blijven.

Ook als hij binnen enkele weken grote broer wordt, dan gaat er mss eventjes meer aandacht naar jullie tweede kindje, maar weet dat Mats voor vele rondom jullie altijd een speciale plaats in hun hart heeft en doe de mensen aan hem denken, ze zullen het wel begrijpen.

Doe het rustig aan meid met heel die verhuis, rust op tijd en stond.

Dikke kus
Petra