Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

Vrijdag 4 april

MatsPosted by Ellen Fri, April 04, 2008 16:40:06

Het gaat allemaal veel te snel. Een nieuwe maand, weer een maand verder van Mats weg. Alles draait gewoon maar door, ook voor ons, we moeten nu eenmaal verder maar dat neemt niet weg dat ik het er heel moeilijk mee heb. Ik zou graag de wereld eens even op pauze zetten, want zo voel ik me vaak. Of de tijd even terug draaien voor één dag. Terug naar februari. Terug één dag met Mats. God toch, wat mis ik dat klein ventje toch onnoemelijk veel smiley

De momenten dat het verdriet mij overmant worden wel wat minder, maar des te heviger. Het komt vaak zo plots aanzetten. Tijdens het strijken kwam ik twee handdoekjes van hem tegen en dat doet dan zo'n vreselijke pijn. Dan komt de pijn en het verdriet er in alle hevigheid uit. Wanneer ik mij dan eens heb laten gaan om het zo te zeggen, voel ik me een stuk beter. En zo gaat dat heel de tijd.

Ik had hem zo graag veel langer bij mij gehouden, toch op zijn minst een jaar of 50. Nu is hij gewoon veel te vroeg moeten gaan. Ik hoop gewoon dat hij niet te ver weg is, dat hij voor altijd dicht bij ons zal blijven want ik heb hem nog veel te hard nodig.

  • Comments(7)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Peetje (FS) Mon, April 07, 2008 12:04:31

Lieve Ellen en Tom,

De tranen prikken in mijn ogen. Ik vind het zo vreselijk dat jullie Matske moeten missen, ondraaglijk. Laat jullie verdriet maar toe, stop het niet weg. Ik denk heel vaak aan jullie, en aan Mats. Hij wordt niet vergeten!

Mats zal altijd een deel van je blijven. Je draagt hem met je mee, waar je ook gaat, wat je ook doet. Je kleine prins zal er altijd zijn.

Heel veel liefs,

Petra

Posted by An Van Herck Sun, April 06, 2008 11:13:13

Niet gemakkelijk. Als ik bedenk hoe moeilijk en pakkend ik het al vind om het gewoon te lezen... . Ik hoop dat je werkdag maandag meevalt en hoop ook van harte je ergens bij een volgende opleiding of zo nog eens te zien of als je eens wil afspreken... je weet me te vinden. Vele verwarmende groetjes,

Josse, Wouter en An

Posted by fleure Sat, April 05, 2008 19:01:43

lieve Ellen en Tom, het moet niet gemakkelijk zijn voor jullie, al die nieuwe geboortes. Dit moet voor jullie pijnlijk zijn, ook al ben ik niet meer op fs geweest toch zijn jullie nog altijd en kleine Mats in mijn gedachten Je mag me altijd mailen. Wil altijd een luisterend oor voor je zijn. Want lieve kleine Mats heeft me laten inzien dat het leven toch nog mooi kan zijn ook al heb je veel tegenslag.

Bedankt omdat je ons hebt laten meeleven en laten zien hebt wat belangrijk is in't leven.

Dikke knuffel voor jou en Tom jullie die zich zo sterk houden. Betsy(fleure) en Proske

Posted by Catherine Sat, April 05, 2008 16:05:37

Ik denk, Ellen en Tom, dat Mats nu als een beschermengeltje in jullie buurt is...niet dat het gemis makkelijker maakt en de pijn verzacht...

Ellen, ik heb Ricola kruidenbonbons voor je gekocht (ik heb je doosje half opgegeten op t werk :-() Ik ben blij dat je terug komt werken maar langs de andere kant had iedereen je nog wat langer thuis willen zien om samen te vechten met Mats.Tot maandag

Posted by diane Sat, April 05, 2008 00:56:24

Lieve Ellen en Tom, Ik kom bijna dagelijks piepen. Ik begrijp wat jullie doormaken. Jullie zullen hem enorm missen. Matske is ook niet zomaar maar een matske maar een hele lieve, schattige kleine prins. Ik hoop dat jullie goed kunnen praten. Hele dikke knuffel en een gooikusje voor Mats! Diane

Posted by LouiseC (FS) Fri, April 04, 2008 19:15:38

Ik kan me zelfs niet inbeelden hoeveel pijn dit moet doen. En natuurlijk doet het pijn, waarschijnlijk nu nog meer dan tevoren. Als ik een stukje van die pijn kon dragen, dan deed ik het, echt waar, maar je kan niet anders dan hier alleen doorgaan.

Ween maar eens flink, af en toe. Het lucht op, het haalt de stress en de pijn uit je lichaam en vooral: het helpt je dit verdriet te laten slijten. Langzaam, héél langzaam, maar zeker.

Kijk tussen je tranen door ook af en toe eens naar de toekomst. Het kan en het zàl beteren. En op een mooie dag zal je glimlachen als je aan je kleine Mats denkt.

Ik wens je dat van harte toe.

Posted by Rozeke Fri, April 04, 2008 17:11:52

Laat het verdriet maar toe. Niet opkroppen!! En vooral veel praten met Tom!!

Ik weet niet wat het is om een kind te verliezen, wel wat het is om een ouder vroeg te moeten missen. En na 18 jaar doet dat soms nog pijn, het slijt wel, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mama denk.

Je bent nog maar een dikke maand verder, het is normaal dat je je nu zo voelt. Het lijkt moeilijk om te geloven, maar ooit gaat het beter. Overgaan doet het nooit, maar er is licht aan het einde van de tunnel. Veel sterkte!!