Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

Vrijdag 14 maart

MatsPosted by Ellen Fri, March 14, 2008 21:53:18

We zijn alweer een paar daagjes verder. Het zijn zowat de laatste dagen die Tom en ik samen kunnen doorbrengen want vanaf volgende week gaat hij terug werken. Voor mij zal het nog een 3 weekjes duren, ik start pas in april.

Al bij al nog een redelijke drukke week geweest voor ons, een heen en weer geloop om de lening te regelen voor ons huis. Het was toen ook voor het eerst dat we geconfronteerd werden met de vraag of we kinderen hadden. Tja, wat moet je dan antwoorden.... heel moeilijk. Ja, we hebben een kind maar het is overleden. Want zeggen dat ik geen kind heb krijg ik niet over mijn lippen. Heel vreemd. En wanneer je dan zegt dat je kind is overleden merk je echt dat de mensen er niet mee om kunnen. Die mevrouw was precies uit haar lood geslagen en begon haar hele vragenlijst af te ratelen, ze wist zich niet goed welke houding te geven. Jammer maar begrijpelijk.

Ik blijf graag over Mats praten, elke dag. Elke morgen een 'goeiemorgen' tegen hem wanneer we zijn kaarsje aansteken en elke avond 'slaapwel' bij het doven van het kaarsje. Herinneringen ophalen, vertellen hoe hij was, wat zijn kuren waren, gewoon daarover praten en denken houden hem heel dicht bij ons. Ik kan het niet genoeg benadrukken hoe goed het voelt om zijn urne hier bij ons te hebben, het is gewoon een onbeschrijflijk goed gevoel. Heel rustgevend.

Ik vraag me ook vaak af wanneer ik ga stoppen met deze blog, of de categorie Mats. Voorlopig nog niet, ik vind het goed om hier af en toe mijn gedachten te kunnen neerpennen. Zo ben ik vandaag een hele wasmand met Mats zijn kleertjes in tegengekomen. Ik heb er in gesnuffeld en zoveel herinneringen kwamen terug, zijn pyamaatje met "what do you eat" op geschreven. Of zijn truitjes met "sweet child of mine" daar was hij toch zooo knap in. De kleertjes van zijn laatste dag liggen nog (ongewassen) op zijn commode. Hier weet ik ook niet goed wat ik er mee moet doen. Wassen en bewaren, gewoon zo houden, weggooien... ik weet het niet goed. Voorlopig ga ik het zo laten, zo kan ik er aan snuffelen en zijn geur terug bovenhalen. Heel treffend is het opschrift van het truitje wat hij aanhad op zijn laatste dag 'so tired' stond erop.

Morgen gaan we naar een bijeenkomst voor ouders van overleden kinderen. Ik weet niet goed wat ik er van moet verwachten. We zullen wel zien.

  • Comments(17)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by An Van Herck Tue, March 25, 2008 10:59:17

Dag alledrie,

Ik open nog elke dag de blog om te kijken, lezen en na te denken. Veel weet ik niet te vertellen, te schrijven. We willen zo'n grote, mooie woorden schrijven, maar alles lijkt zo klein. Veel sterkte in ieder geval.

Josse, Wouter & An

Posted by Grey Squirrel Tue, March 25, 2008 10:43:53

Ga maar door met de blog zolang je er nood aan hebt. Als je het niet langer nodig hebt, zal je het wel voelen.

Idem voor de kleertjes. Op dit moment heb je dit nodig om je verbonden met Mats te voelen over de fysische grenzen heen want het afscheid is nog zo pril.

Veel sterkte. Jullie zijn een inspiratiebron voor iedereen op FS.

Posted by Rozeke Fri, March 21, 2008 19:58:49

Ik kom hier nog regelmatig lezen, ik weet vaak niet wat zeggen maar ik denk aan jullie!

Posted by heidi Thu, March 20, 2008 19:24:09

Hallo.

Ik kom hier nog regelmatig eens kijken en lezen en af en toe een traan weglaten en ik zou zeggen;--->volg gewoon jullie gevoel!!!!

sterkte.

Vééél liefs Heidi en familie

Posted by johan Thu, March 20, 2008 19:08:08

volg gewoon jullie gevoel.
Mats heeft veel geluk met zo een geweldige ouders
denk elke dag aan jullie
veel sterkte
johan

Posted by Serendipity (FS) Wed, March 19, 2008 12:37:16

Ik was ontroerd door je post, ik vindt je een moedige mama en ik kom hier regelmatig lezen hoe het met jullie gaat. Nog heel veel liefs aan jullie allen.

Posted by Bianca Wed, March 19, 2008 00:52:22

Hallo mama (en papa) van Mats!

Ik denk nog elke dag aan jullie en aan jullie kleine prins. 't Is een schat van een jongetje dat altijd jullie zoontje blijft. Ik denk dat het flink kan helpen om veel herinneringen te hebben en veel over Mats te praten. Wij zullen hem alvast niet vergeten!

Sterkte,

Bianca

Posted by Judith Tue, March 18, 2008 22:33:08

Ik hoop dat je er ook een beetje doorkomt als Tom gaat werken. Dat je steun zoekt (bij familie, vrienden, wie dan ook) als je dat nodig hebt. Want dat zal opnieuw niet gemakkelijk zijn. Ook voor Tom niet, die dan moet gaan werken.

Ik sluit me verder aan bij wat hier al geschreven is, als het jou helpt om er over te schrijven, om aan zijn kleertjes te snuffelen, tegen hem te babbelen: vooral doen. Verder denk ik dat je er vanuit kunt gaan dat er nog heel veel mensen gaan zijn die niet weten hoe te reageren. Als je ziet wat het op Femi al veroorzaakt heeft...

Maar ik ben blij dat je hier nog eens laten weten hoe het met jullie gaat. Zo houden we Mats levend, ook in onze gedachten. Ik kom hier ook nog vaak lezen, om te lezen hoe jullie het maken en om nog eens stil te staan bij Mats...

Hoop dat jullie iets hebben gehad aan de bijeenkomst.

Posted by Inge (Paradise - FS) Tue, March 18, 2008 16:17:28

Beste Ellen,

alhoewel ikzelf nog geen kinderen heb, kan ik me toch een beetje voorstellen wat er door je heen gaat. Het verlies van iemand die je graag ziet is verschrikkelijk. Zoals zovelen hier al schreven moet je inderdaad je gevoel volgen en doen wat je zelf het beste vind. Vaak is dit praten over de momenten van vroeger. En dit vooral onherhaaldelijk kunnen doen.

Ook ik kom dagelijks kijken of je een nieuw post hebt geplaatst. Omdat ik hieruit wil leren wat te zeggen als er iemand ooit naar me toekomt en zegt dat zij/hij een kindje is verloren. Want als je dat nog niet hebt meegemaakt is het inderdaad (zoals bij de bankbediende) moeilijk om over te praten. Wat zeg je wel, wat niet, wat vraag je, wat juist niet.

Ik vind het prachtig om te lezen hoe jullie ermee omgaan en kan alleen maar herhalen dat Mats enorm veel geluk heeft dat hij jullie als ouders heeft.

Dikke knuffel

Posted by LouiseC (FS) Mon, March 17, 2008 14:26:54

Ik weet niet wat schrijven. Ik kom nog bijna elke dag hier een kijkje nemen en wat je schrijft, Ellen, gaat me telkens recht door het hart.

Stop maar met deze blog wanneer je d'er klaar voor bent. Dat zal je wel weten, voelen, ... Ik ben er van overtuigd dat het je helpt, even neer te zitten en het van je af te schrijven. Er is ook nog zo veel om over te schrijven. En wij, wij blijven hier lezen.

Een dikke knuffel!

Posted by Peetje (FS) Mon, March 17, 2008 10:20:53

Jullie doen het schitterend, het is fijn te lezen dat jullie 'verdergaan' en dat Mats daarin zijn plaats heeft. Blijf over hem praten als dat jullie goed doet, snuffel aan zijn kleertjes als het jullie helpt, laat die kleertjes van zijn laatste dag ongewassen als jullie zijn geur zo kunnen terughalen ... Volg vooral jullie gevoel! En weet dat wij nog elke dag aan jullie en aan Mats denken. Veel sterkte!

Liefs,

Petra

Posted by Hans Mampaey Sun, March 16, 2008 12:45:11

Jullie hebben een kind en daar hoef je nooit over te liegen! Ook al is de Mats er niet meer, hij is wel in jullie hart! En voor de rest doen wat je gevoel je ingeeft : laat die kleertjes gerust liggen, snuffel er maar aan, whatever .... als dat de herinneringen sterker maakt, waarom niet ?

Ik vind het nog steeds knap dat je je gedachten hier moedig blijft neerschrijven en ik kom dan ook vaak terug om te zien hoe het jullie vergaat.

Toch nog steeds veel sterkte gewenst !

Posted by Diane Sat, March 15, 2008 23:18:08

Lieve Ellen, (en Tom natuurlijk)

De tranen liepen vanmiddag over mijn wangen toen ik jouw stukje las. Heel herkenbaar was het voor mij, vooral het stukje waar je beschreef dat je 's morgens en 's avonds Mats begroet en welterusten zegt. Ik deed precies hetzelfde bij onze Ties. Nu, deze week precies vijf jaar later, doe ik dat niet meer maar als ik een kaarsje aansteek voor hem, voor Siel en natuurlijk ook voor Mats, doe ik dat nog wel eens. (zijn foto staat op de schouw naast de kaarsjes) Het voelt nog steeds goed dus waarom zouden we het niet doen?? Dat geldt ook voor zijn kleertjes, volg je hart. Als het voor jou goed voelt alles te laten zoals het is, zijn kleertjes ongewassen dan moet je dit vooral zo houden! En weet je, iedereen doet het op zijn eigen manier, het rouwen om je kind, maar vaak herken je ook heel veel in een ander. Ik ben ook heel erg benieuwd hoe de ontmoeting met de andere ouders van overleden kinderen geweest is. In nederland bestaat dit ook. Wij zelf zijn daar nooit geweest maar ik heb wel twee en een half jaar geschreven bij Lieve Engeltjes. Daar heb ik heel veel steun aan gehad en heb ik ook goede vriendinnen aan overgehouden. Er is daar zoveel herkenning, vooral als na een tijd het leven voor de meeste mensen in je omgeving verder gaat en voor jou, en Tom, het leven nog steeds stil staat. Dan is het heel erg fijn te weten dat er mensen zijn die begrijpen hoe je je voelt en je op kunnen beuren als je weer eens in een flinke dip zit. Natuurlijk zullen er vast wel mensen zijn die altijd voor jullie klaar blijven staan en zij zullen er ook alles aan doen om er zoveel mogelijk voor jullie te zijn, maar zij kunnen zich toch niet indenken hoe het is om je kind te verliezen (en gelukkig maar!).

Op de vraag hoeveel kinderen ik heb (drie met Ties erbij), geef ik meestal wel heel eerlijk antwoord, één zoon van 7, één zoon van 3 en een engeltje wat nu 5 had moeten zijn. En inderdaad de meeste mensen schrikken hiervan, maar het niet zeggen voelt niet goed. Soms zeg ik het niet, maar dan omzeil ik het antwoord, dan zeg ik niet 3 kinderen, maar alleen een zoon van 7 en een van 3. Zoals bij de officiele instanties waar het niet van belang is dat mensen het weten. Na verloop van tijd kun je er zelf ook beter over praten en ik merk omdat ik er makkelijker over kan vertellen dat het voor de omgeving ook makkelijker is als ik vertel dat we ook nog een engeltje hebben.

Als het schrijven op het blog jou goed doet (en het lezen van de reakties natuurlijk) zou ik gewoon door blijven schrijven. Ik blijf in ieder geval lezen en als er iets is wat ik voor je kan doen, laat het me maar weten. Hier brandt wederom het kaarsje voor jullie kleine mooie prins.

liefs Diane (nl)

Posted by Katleen Sat, March 15, 2008 21:55:07

Je mag inderdaad voorlopig niet stoppen met je blog.Je moet over Matske blijven praten. Het zal je opluchten af en toe je hard hier eens te kunnen. Toch zeker straks als Tom terug moet gaan werken. Gaat voor U weer even een moeilijke stap verder zijn. Maar Mastke is thuis bij U en zal er voor zorgen dat het goed met jullie gaat. Hij was zo'n lief engeltje en dat zal hij ook blijven.

Nog veel sterkte! Ik vind trouwens dat je alles heel mooi verwoord op je blog, echt knap en recht uit het hart!!

liefs Katleen (mama Jenske)

Posted by Mvr. L. Steutelings Sat, March 15, 2008 20:27:01

Ik ben de mama van Lieve en Myriam Steutelings en zit samen met je mama en papa op de computerles in de Bolster. Langs deze weg wil ik je samen met je man veel sterkte toewensen bij het verlies van Mats. We hopen dat je er samen doorgeraakt en dat jullie vooral met liefde en goede herinneringen aan Mats terug denken. Ik heb vol ontroering jullie verhaal gelezen. Rita

Posted by Nans Sat, March 15, 2008 16:59:34

Het doet me plezier te lezen dat jullie er toch in slagen om je leven verder te zetten, zonder dat je Mats daarvoor 'opzij' zet. Hij heeft immers voor altijd een plaatsje in jullie gezin.

Posted by Rozeke Sat, March 15, 2008 16:33:07

Het doet goed te lezen dat jullie ergens toch een beetje rust vinden en tegelijk ook met andere zaken bezig zijn zoals bv jullie huis.

Ivm die mevrouw van de bank ... je kan het haar moeilijk kwalijk nemen. Het is een logische vraag en het antwoord is helaas heel onverwacht. Al begrijp ik wel dat dat pijnlijk moet zijn voor jullie. En ja, jullie hebben een kind! Zeggen dat het niet zo is, zou niet waar zijn. Ik ken dat gevoel - ik heb ook een moeder ook al is ze er al 18 jaar niet meer. En zij is voor mij onvervangbaar net zoals Mats voor jullie.