Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

Vrijdag 1 februari

MatsPosted by Ellen Tue, February 26, 2008 10:21:03
Vandaag moeten we terug naar Leuven voor een bloedcontrole. We hebben echt schrik. Schrik dat zijn witte bloedcellen weer enorm gestegen zullen zijn. Op den duur maak je jezelf vanalles wijs... ik begin de lichte stijging van woensdag te wijten aan de neupogen en dat stelt me dan weer wat gerust.
In Leuven aangekomen melden we ons aan op de dagzaal. Er wordt bloed afgenomen en zijn verbandje gedaan. Het wachten op de resultaten is slopend. Veel te veel zenuwen gieren door mijn lijf en ik heb het gevoel dat ik van mezelve ga draaien van de spanning. Het wordt echt ondraaglijk. Na een tijdje zien we de assistent en zij komt ons vertellen dat Dr. Uyttebroeck ons komt spreken. Ik weet ineens genoeg... geen goed nieuws. Mijn maag keert zich om en ik voel mijn benen slap worden. Ik begin te jammeren en weet met mezelf geen blijf. Wat later komt een andere dokter ons halen om Mats te onderzoeken en we gaan naar de onderzoekskamer. Dan komt Dr. Uyttebroeck binnen. Zoals verwacht slecht nieuws, zijn witte bloedcellen staan op 46000. Maw, de chemokuur is niet aangeslagen. Ik barst in tranen uit. We hadden zo gehoopt dat deze kuur zijn werk zou doen, het was onze laatste kans. Mijn eerste reactie was natuurlijk "en wat gaat er nu gebeuren?" Niet veel volgens de dokters. Er zijn geen andere behandelingsmogelijkheden meer. De dokter zegt dat Mats nog 2 à 3 weken te leven heeft. Als de cellen tegen dit tempo blijven woekeren gaan ze zijn hersentjes aantasten waardoor hij hij veel suffer zal worden, veel meer slapen en uiteindelijk zal sterven. Zelfs dat buitenlands medicijn is geen optie meer omdat Mats leukemiecellen resistent zijn tegen de chemo. Het enige wat ons meer tijd zal geven is cortisone. Elke dag 2 pilletjes hiervan kan de woekering een tijdje stabiliseren of onderdrukken. Het is nog afwachten of dit zal helpen, ook dit is niet zeker. We spreken met de dokter maandag terug af. We rijden verslagen naar huis, dit gaan loodzware weken worden. Beetje bij beetje begint het door te dringen dat Mats niet meer zal genezen en dat het gewoon een kwestie van afwachten zal worden. Dat wat we nu voelen is ondraaglijk en niet te beschrijven.

  • Comments(0)//www.mierenhoop.be/#post90