Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

mijmeringen naar 2 jaar geleden

MatsPosted by Ellen Tue, September 01, 2009 10:00:28
We zijn ondergebracht op de materniteit van Gasthuisberg. De zorgen voor zowel Mats als voor Ellen zijn uitstekend. Prognoses worden niet uitgesproken
maar de kansen worden als 1 op 2 geschat. Met andere woorden: of hij haalt het, of hij haalt het niet. Als de schok na de eerste dagen wat is gaan liggen,
beginnen we meer en meer van hem te genieten. Al blijft het wel lastig om "normaal" met hem om te gaan. Hij hangt vast aan catheders en sondes en we hebben
telkens een verpleger(ster) nodig om hem uit zijn couveuse te halen.
Hij start ook meteen met een cortisone behandeling om zijn aantal witte bloedcellen omlaag te halen. Bij zijn eerste testen had hij er rond de 400 000, wat
veel te hoog is. Ze houden vooral zijn urine in het oog omdat hij de gedode wbc ook moet verwerken en afvoeren. Zijn nieren, lever en milt worden hierdoor
extra belast, maar hij reageert goed en zijn wbc dalen. Eerst goed, dan stagneren ze even en dan gaan ze weer naar beneden. Al bij al een kleine overwinning.

Ik beleef elke dag opnieuw zoals 2 jaar geleden. Het 's morgens bellen naar neonato om te horen hoe zijn nacht was geweest. Het zinnetje: het is met de mama van Mats, deed me glunderen van trots. Nu spreek ik de zin bijna niet meer uit, is niet meer nodig nu. Alleen in Leuven blijf ik voor altijd de mama van Mats.
De geluiden van toen, de geuren van de alcoholgel, de kleuren, de gedempte lichten, alles wil ik herbeleven. Terug naar de tijd. Heimwee, een allesoverheersend gevoel.
Vorig jaar had ik dit minder... het was toen ook zo druk. De verhuis stond gepland, de geboorte van Lente. Nu is er niets meer om echt naar uit te kijken en dit zorgt ervoor dat ik het ineens zo moeilijk heb met alles. Moeilijk om te aanvaarden dat Mats echt dood is, moeilijk om dat hij nooit echt twee jaar zal zijn, moeilijk om te zien hoe heel de wereld verder blijft draaien terwijl ik me zo anders voel. Een stuk van me is met Mats meegegaan en is verdomd moeilijk om te beseffen dat het nooit meer zal zijn zoals het vroeger was.

  • Comments(8)//www.mierenhoop.be/#post150