Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

februari

MatsPosted by Ellen Wed, February 04, 2009 17:17:06
De gevreesde maand februari is aangebroken, we kunnen er niet aan ontsnappen. Onze laatste maand met Mats. Het liefst van al zou ik gewoon doorheen deze maand willen slapen en pas ergens ontwaken in maart ofzo. Ik beleef alles terug van een jaar geleden; het verpletterende nieuws, proberen zo normaal mogelijk verder te leven, het niet willen aanvaarden van het nieuws, het zien van de aftakelingsverschijnselen, het besef dat doordringt dat we echt afscheid aan het nemen zijn, de laatste momenten....
Een gruwelijke maand! gruwelijke momenten maar ook pijnlijk mooie. Het is nog steeds zo verwarrend. Al bijna één jaar geleden en toch voelt het aan alsof het gisteren was.

Matske vriendschap, vergeten doen we je niet, nooit niet! We praten nog elke dag over jou, veel zelfs. Jij blijft bij ons gezinnetje horen, wij met zijn viertjes!

We proberen verder te gaan, met kleine stapjes, soms gaat dit goed, soms vallen we terug, dat is dan zo, moeten we maar aanvaarden. Nooit zal het nog zijn zoals het was voor Mats. Dat gaat niet, ik ben teveel veranderd daardoor. Nu besef ik pas hoe zorgeloos ik door het leven stapte voordat hij er was. Beetje naief zelfs, denk ik. Ik kan me nu niet meer druk maken in futiliteiten, kan geen energie meer steken in iets wat ik niet belangrijk acht, of waar ik niet achter sta. Het afgelopen anderhalf jaar was enorm zwaar, op alle vlakken. Ik sta er nog vaak van te kijken dat we erdoor gesukkeld zijn. Iets wat ik voorhand niet voor mogelijk gehouden zou hebben.

Van het weekend zijn we naar de nieuwjaarsreceptie geweest die georganiseerd werd vanuit de afdeling in Leuven. Het doet altijd goed om de verpleging terug te zien, de dokters, andere ouders, kindjes die het goed stellen. We hadden Lente mee en dat was niet zo evident, al snel was ze een beetje overstuur door het optreden en besloot ik er eventjes mee te gaan wandelen op de gang en toen stond ik ineens met Lente op mijn arm voor de klapdeuren waarachter we ons zes maanden thuis gevoeld hebben. Ik heb even getwijfeld maar ben toch binnengegaan. De geuren kwamen me tegemoet, alles was zo 'mats', het voelde gewoon goed! Langs zijn kamertje gewandeld, eventjes met de verpleging gebabbeld, zijn foto gezocht op de muur (en wat een mooie plaats heeft hij, dicht bij de verpleging). Opgelucht ging ik terug naar beneden. Best wel jammer dat we niet langer zijn kunnen blijven.


  • Comments(5)//www.mierenhoop.be/#post140