Mats

Mats

Mats

Onze blog over Mats, een moedig ventje.

Vrijdag 14 maart

MatsPosted by Ellen Fri, March 14, 2008 21:53:18

We zijn alweer een paar daagjes verder. Het zijn zowat de laatste dagen die Tom en ik samen kunnen doorbrengen want vanaf volgende week gaat hij terug werken. Voor mij zal het nog een 3 weekjes duren, ik start pas in april.

Al bij al nog een redelijke drukke week geweest voor ons, een heen en weer geloop om de lening te regelen voor ons huis. Het was toen ook voor het eerst dat we geconfronteerd werden met de vraag of we kinderen hadden. Tja, wat moet je dan antwoorden.... heel moeilijk. Ja, we hebben een kind maar het is overleden. Want zeggen dat ik geen kind heb krijg ik niet over mijn lippen. Heel vreemd. En wanneer je dan zegt dat je kind is overleden merk je echt dat de mensen er niet mee om kunnen. Die mevrouw was precies uit haar lood geslagen en begon haar hele vragenlijst af te ratelen, ze wist zich niet goed welke houding te geven. Jammer maar begrijpelijk.

Ik blijf graag over Mats praten, elke dag. Elke morgen een 'goeiemorgen' tegen hem wanneer we zijn kaarsje aansteken en elke avond 'slaapwel' bij het doven van het kaarsje. Herinneringen ophalen, vertellen hoe hij was, wat zijn kuren waren, gewoon daarover praten en denken houden hem heel dicht bij ons. Ik kan het niet genoeg benadrukken hoe goed het voelt om zijn urne hier bij ons te hebben, het is gewoon een onbeschrijflijk goed gevoel. Heel rustgevend.

Ik vraag me ook vaak af wanneer ik ga stoppen met deze blog, of de categorie Mats. Voorlopig nog niet, ik vind het goed om hier af en toe mijn gedachten te kunnen neerpennen. Zo ben ik vandaag een hele wasmand met Mats zijn kleertjes in tegengekomen. Ik heb er in gesnuffeld en zoveel herinneringen kwamen terug, zijn pyamaatje met "what do you eat" op geschreven. Of zijn truitjes met "sweet child of mine" daar was hij toch zooo knap in. De kleertjes van zijn laatste dag liggen nog (ongewassen) op zijn commode. Hier weet ik ook niet goed wat ik er mee moet doen. Wassen en bewaren, gewoon zo houden, weggooien... ik weet het niet goed. Voorlopig ga ik het zo laten, zo kan ik er aan snuffelen en zijn geur terug bovenhalen. Heel treffend is het opschrift van het truitje wat hij aanhad op zijn laatste dag 'so tired' stond erop.

Morgen gaan we naar een bijeenkomst voor ouders van overleden kinderen. Ik weet niet goed wat ik er van moet verwachten. We zullen wel zien.

  • Comments(17)//www.mierenhoop.be/#post104