Mats

mag ik even..Mats

Posted by Ellen Fri, February 28, 2014 21:46:37

Mag ik even zeggen hoeveel ik Matsje mis,
hoeveel ik nog aan hem denk,
hoeveel ik dagelijks aan hem vertel..

Mag ik ook even zeggen dat ik soms zo boos kan zijn op de hele situatie. Dat ik heel teleurgesteld kan zijn in het leven. Dat ik het leven niet zo mooi vind, en soms zelfs heel gemeen en hard. En dat ik dit allemaal eigenlijk niet wil, maar ook niet anders kan omdat het zo is.

6 jaar zijn we verder. soms al 6 jaar en heel vaak ook nog maar.
6 jaar waar we hebben leren leven met het grote gemis. 6 jaar het missen van de lijfelijke aanwezigheid van ons kindje. Onze eerste! Onze zoon! Ik kan er zo heerlijk over fantaseren... zo heerlijk hij was als baby, zo geweldig zou hij nu zijn... als....

Ik kan me verwarmen aan de mooie, fijne herinneringen. Dan voel ik me groeien van trots, als mama van Mats. De pijnlijke herinneringen blijven jammer ook aanwezig. ik kan de laatste momenten nog haarscherp herinneren. `Deze snijden mijn adem af, knijpen mijn keel toe. Wanhoop!

Mag ik ook zeggen dat ik zoveel medelijden heb. Vooral met Mats, dat zijn kansen zo oneerlijk waren. Al vanaf het begin. En toch heeft hij zo zijn best gedaan, ook al was hij nog zo klein. Hij wou zo graag bij ons blijven! Het was fantastisch om voor hem te morgen zorgen, om zijn mama te mogen zijn.
Ook medelijden met ons, als ouders. Dit zou niemand mogen meemaken.

Lente en Babet weten goed dat ze een grote broer hebben. Als er een heldere sterrenhemel staat doet Lente niets liever dan zoeken naar Mats zijn ster. Ballonnen laat ze heel graag vliegen, als cadeautje naar Mats. <3



StigMats

Posted by Ellen Tue, July 17, 2012 20:59:06

En dan slaat het noodlot een tweede keer toe.. Gemeen en hard! Normaal zouden we nu reikhalzend uitkijken naar de geboorte van ons neefje.. een broertje voor Warre. Een tweede zoontje voor zus Linde en Kristof. Een neefje en speelkameraadje voor Lente en Babet. Er werd al volop gefantaseerd over dat kleine hummeltje.. terug een klein boeleke in de familie.. heerlijk!

En dan, in het zuiden van Frankrijk, helblauwe lucht, stralende zon.. een telefoontje.. slecht nieuws.. Dan lijkt het zuiden van Frankrijk op een nachtmerrie waarin ik niet uit lijk te ontwaken. Ongeloof, dàt kan toch niet! Toch niet weeral! En vooral Waarom?!

Er is maar een optie.. ik wil zo snel mogelijk terug naar huis. Ik wil kennismaken met mijn superneefje. Wat een prachtig jongentje!
Stig Mats Janssen

Net zoals Mats heeft ook Stig zijn eigen site.
http://stigjanssen.vlindersite.be/


Lieve Mats en Stig,
Ik hoop dat jullie al veel kattenkwaad hebben kunnen uithalen.. dat jullie samen als 2 kleine neefjes opgroeien, dat jullie weten hoe graag we jullie zien en we jullie enorm missen...
Speel maar goed, daarboven of waar het ook zal zijn.. Stuur maar veel lieveheerstbeestjes, vlinders, zonnestraaltjes, regendruppeltjes... Kom maar veel in onze dromen...

4 jaarMats

Posted by Ellen Mon, February 27, 2012 21:12:12

4 jaar geleden beleefden we nu onze laatste momenten. Pijn, heel veel pijn, jou te zien afzien, jou te zien wegglijden van het 'hier' en te beseffen dat ik zou achterblijven, zonder jou.

Voor altijd... altijd duurt heel lang... té lang! Voor altijd en nooit meer, zijn 2 begrippen die ik nu nog steeds niet kan vatten. Mijn geest/brein kan dat het precies gewoon niet aan.

Lente en Babet brengen veel afleiding. De zonnetjes in mijn leven. Ze geven me nog elke dag moed en kracht. Babet lijkt als twee druppels water op jou! Iedereen zegt wel dat ze veel op Lente lijkt, maar dat is gewoon omdat ze jou niet goed gekend hebben. Maar wat een gelijkenissen. Babet is even vrolijk als jou, heeft hetzelfde lachende mondje, hetzelfde enthousiasme, het is een gewoon een heerlijk meisje!

4 jaar geleden is onze wereld gaan stilstaan... we draaien wel terug mee hoor, maar op een ander ritme. We zijn anders gaan leven. Hebben beslissingen genomen, keuzes gemaakt, altijd met jou in ons hart, en gevoed met jou kracht. Alleen zou ik het niet kunnen, maar samen met jou wel.

Bedankt lief zoontje
Je trotse mama en fiere papa!

..Mats

Posted by Ellen Tue, September 27, 2011 11:08:21

Weeral een tijdje geleden dat ik nog eens geschreven heb. Ik heb het bewust een tijdje vermeden, de blog te lezen, te schrijven. Eigenlijk werd het me allemaal pijnlijk duidelijk op je 4de verjaardag. We hebben je verjaardag gevierd hoor! Papa had een mooie taart besteld, met een autootje op. Lente heeft er in jou plaats mee gespeeld en ook de vier kaarsjes uitgeblazen... want volgens haar horen kaarsjes thuis op een verjaardagstaart. Heb je onze ballonnen gezien?
We brachten ook nog een bezoekje aan Leuven, en op de heenweg werd het me duidelijk. Terwijl de tranen over mijn wangen rolden besefte ik dat ik eigenlijk de hele tijd jou overlijden vermijd. Ik probeer er niet te lang bij stil te staan, want dan lukt het me amper te functioneren. Maar met zulke speciale momenten is dat niet mogelijk en besef ik hoe diep het allemaal zit, en waarom: omdat het zo verschrikkelijk veel pijn doet. Dus om voort te kunnen, ben ik heel de tijd bezig met er niet te diep op in te gaan, net om die pijn te vermijden.
Een vraag die ik laatst kreeg, of ik nog gelukkig kon zijn. Het pijnlijke antwoord is eigenlijk 'nee'. Niet meer gelukkig in de zin van voorheen... maar ik kan wel genieten van mooie momenten, van de simpelste, eenvoudigste dingen eerst.

Je ben vast trots op je nieuwe zusje.. Babet werd geboren op 3 augustus en is bijna 8 weekjes oud/jong. De vroedvrouwen en de kinderartsen hebben nog veel over jou verteld hoor. Ze kenden je nog allemaal! Dat deed me echt goed, om zo over jou te kunnen praten. Daar waar het allemaal begon.

Lente gaat intussen naar school, ze word echt groot! Ze leert zoveel bij. Ze lijkt echt wel te weten dat jij haar broertje bent, en waar je plekje nu is. Zo vond ze gisteren een leeg doosje van jou medicijntjes (er staat jou naam op, dus voor ons heel waardevol). Ik zei tegen haar dat het van Matske was, waarop ze prompt naar de living loopt en het in jouw kastje steekt. Het staat er nu nog, het lege medicijnendoosje. Mooi onder je urne. Soms wil ze met jou brandweerauto spelen, of met je treintje. Nadien vraagt ze me om het terug aan jou te geven.

Dag lief kereltje van me, mijn allerliefste zoontje, mijn vriendschapje...

Dag bolkeMats

Posted by Ellen Tue, July 05, 2011 13:20:06

Weer een lotgenootje die zijn dappere strijd heeft moeten opgeven! Zo oneerlijk! We leven sterk mee met de familie. Verschrikkelijke moeilijke dagen die ze nu beleven...

Hierdoor beleef ik alles opnieuw.... enorm moeilijk. Het verdriet kan nog steeds zo schrijnend aanwezig zijn. Zo schrijnend dat het echt fysiek voelbaar is. Ook naderen we steeds meer augustus, jouw geboortemaand. 4 jaar zou je worden! Dat is al heel wat he! 4 jaar! Ik weet niet wat jongentjes van 4 leuk vinden, of wat hen bezighoudt... ik kan er alleen maar over fantaseren.
Wel weet ik goed wat meisjes van 2,5 leuk vinden... stickertjes, lippenstift, roze, glitters, staartjes, sesamstraat.. jouw zusje dus. Een pientere, mondige, hevige, knuffelige meid. In september start ze met school... weer een grote stap... een beetje loslaten. Ik zou ze liever voor altijd thuishouden, lekker egoïstisch van me.... maar ik wil geen enkel kindje van me nog ooit loslaten. Natuurlijk weet ik wel beter: hart versus verstand he.

Intussen ook geslaagd voor het tweede jaar vroedkunde. Blij dat het me gelukt is om de examens af te sluiten met mooie cijfers, ondanks de situatie: hoogzwanger met alle ongemakken vandien. Toch blijft de voldoening uit. Nog zoveel werk voor de boeg.... hoe ga ik dat allemaal kunnen blijven bolwerken. Ach venteke toch, ik heb soms echt liggen bleiten boven mijn cursussen.... maar dan moest ik maar heel eventjes aan jou kracht en doorzettingsvermogen denken en dan kon ik er weer eventjes tegen. Nooit heb jij laten blijken dat het je teveel werd, altijd de energie gevonden om te kunnen lachen om vrolijk te zijn.

Over een paar daagjes nemen we afscheid van dit huis. Jij bent nog mee komen kijken hier he. Ook hier weer een hoofdstuk dat wordt afgesloten. Jouw urne en je spulletjes krijgen ook in ons nieuwe huis een mooi centraal plaatsje, dicht bij ons.

Over een maandje verwelkomen we ook je broertje/zusje. De zwangerschap is in de verste verte niet te vergelijken met die van jouw of Lente. Het is heel wat zwaarder geweest en ik ben blij dat ik nu rustig kan uitkijken en aftellen naar zijn/haar komst. Toen ik me vorige week ging inschrijven op de materniteit had ik het erg moeilijk, alles deed me daar aan jou denken, heel raar, want echt lang zijn we daar niet samen geweest. Dit zorgt ook dat beetje angstig ben voor vlak na de geboorte deze keer. Bij Lente had ik dit helemaal niet... ik denk dat ik het toen nog allemaal nog niet goed besefte. Deze keer wel. Blijf jij maar dicht bij ons, ik heb je nog veel te veel nodig.... Fysiek ben je er misschien niet, maar je bent meer aanwezig dan wie ook...
Lief bolke van me, dikke kus... mamax


Plots..Mats

Posted by Ellen Wed, January 19, 2011 16:49:30

word ik ineens overrompeld door een orkaan van gevoelens van verdriet, pijn, gemis, hopeloosheid. Tranen die blijven lopen. Al bijna drie jaar zonder jou verder leven. Eigenlijk is het gewoon onmenselijk, want eigenlijk kan ik het niet! Ik sta nog steeds met je op en ga met je slapen. Ik probeer er niet constant bij stil te staan, want dat is niet leefbaar. Afleiding zoeken, in Lente, in mijn studies, veel afleiding zodat ik de kans niet heb om te voelen hoeveel ik je mis, om het draaglijk te houden. En dan zo plots besef ik dat dit niet draagbaar is, niet nu en waarschijnlijk ook niet over 10 jaar. Potverdorie ik mis je zo! Mijn klein kereltje. Hoe is dit toch kunnen gebeuren? Waarom?

Onlangs hoorde ik het deuntje van je muziekmobieltje. Een kleine trigger die me brak. Geschreeuwd en gehuild heb ik. De fysieke pijn nam even terug overhand, net zoals in het begin... vreselijk! Het kost allemaal zoveel energie. En eigenlijk brengt het niet op, want terug krijgen we je er niet mee. Hoe goed we ons best ook doen, het wordt niet meer zoals het was.

Twee lichtpuntjes zijn er wel in het vooruitzicht: de geboorte van jouw neefje/nichtje volgende maand! En begin augustus krijg ook jij er weer een broertje/zusje bij. Ook deze nieuwe zwangerschap zorgt weer voor gemengde gevoelens, net zoals bij Lente.
Blijdschap en verdriet, al bijna drie jaar staan deze naast elkaar. Bij elk mooi moment missen we je en dat doet pijn.

opeensMats

Posted by Ellen Sun, October 24, 2010 22:59:47

Voel ik zo'n sterke drang om jou blogje terug te lezen en dan kan ik het niet laten om nog wat te vertellen. Het is zo druk geweest de laatste tijd, met de stage die ik net afgerond heb. Het was een fantastische stage die heel veel indruk op me heeft gemaakt en o - ik heb je zo vaak dicht bij mij gevoeld- Op sommige moeilijke momenten zijn er kleine, noem het toevalligheden, die niemand anders opmerkt, maar mij heel duidelijk laten merken dat jij er bij was. Het weten dat jij- niet lijflijk, maar op een andere manier- er nog bent, geeft troost. Een beetje troost voor heel veel verdriet en gemis.

En zo draait alles verder, de zomer wordt herfst.... het wordt kouder, donkerder, de blaadjes vallen, grauw en grijs. En missen doen we je nog steeds enorm. Elke dag, elk uur.... altijd. Je naam wordt elke dag meermaals uitgesproken. Zo weet Lente intussen ook dat er een Matsje is: hoe, wie of wat is nog wat moeilijk. Maar ze wijst jou aan op foto's en zegt lief je naam, geef je een aaike en een kusje.

DrieMats

Posted by Ellen Sun, August 29, 2010 09:03:34

Drie jaar, derde geboortedag

Want echt verjaren doe je natuurlijk niet meer. Je zal nooit echt drie worden, altijd het schattigste, mooiste, liefste baby'tje blijven van zes maanden. Al probeer ik het me voor te stellen hoe je zou zijn als driejarige. Het is moeilijk om hier een idee van te krijgen.
De taart is besteld. Lente koos een taart van Bumba. Ik vond het moeilijk om te weten wat jongens van 3 leuk zouden vinden: piraten, monsters, auto's? Straks mag ik hem gaan halen,
Mats 3 jaar! heb ik erop laten zetten..... hoe confronterend. Toch gaan we vandaag proberen het verdriet wat weg te schuiven en te genieten van jou. We gaan jou vieren vandaag... vieren dat je in ons leven kwam, vieren dat ik nog steeds je mama ben, vieren van al het liefs en moois dat je ons gegeven hebt.

Vier maar goed jongen, daarboven, samen met al jouw sterrenvriendjes. Wij sturen je straks een ballon! Vang hem goed!