MatsPosted by Ellen Sun, August 29, 2010 09:03:34 Drie jaar, derde geboortedag
Want echt verjaren doe je natuurlijk niet meer. Je zal nooit echt drie worden, altijd het schattigste, mooiste, liefste baby'tje blijven van zes maanden. Al probeer ik het me voor te stellen hoe je zou zijn als driejarige. Het is moeilijk om hier een idee van te krijgen. De taart is besteld. Lente koos een taart van Bumba. Ik vond het moeilijk om te weten wat jongens van 3 leuk zouden vinden: piraten, monsters, auto's? Straks mag ik hem gaan halen, Mats 3 jaar! heb ik erop laten zetten..... hoe confronterend. Toch gaan we vandaag proberen het verdriet wat weg te schuiven en te genieten van jou. We gaan jou vieren vandaag... vieren dat je in ons leven kwam, vieren dat ik nog steeds je mama ben, vieren van al het liefs en moois dat je ons gegeven hebt.
Vier maar goed jongen, daarboven, samen met al jouw sterrenvriendjes. Wij sturen je straks een ballon! Vang hem goed!
MatsPosted by Ellen Mon, August 23, 2010 22:44:51 Zo breng ik de dagen door.... hunkerend naar... een aaitje over zijn bolleke, een kusje kunnen geven aan, hem dicht tegen mij aan kunnen drukken, hem nooit meer lossen! Hunkerend naar iets wat nooit meer zal zijn..
MatsPosted by Ellen Fri, July 16, 2010 23:03:17 Het is een tijdje geleden sinds de laatste post. Het valt me steeds zwaarder om woorden te vinden... alles lijkt al zo vaak gezegd, bang om in herhaling te vallen. Want hoe je het ook draait of keert... de realiteit blijft moeilijk te dragen, zelfs na 2,5 jaar. Het rauwe is er misschien dan wel minder, maar het gemis blijft. Het verdriet blijf je meedragen, als een schaduw, soms even vanop afstand en dan weer duikt hij plotseling op om de hoek. Kunnen we zeggen dat we gelukkig zijn? Nee, dat niet. Antwoorden op de vraag 'Alles goed?' doe ik meestal met ça va, gaat wel. Ik kan me daar best bij neerleggen, het leven heeft zijn glans verloren. Toch doen we enorm ons best om te genieten van nu. We genieten van Lente, zij is de zon van ons leven. Mats zijn zusje, die ons elke dag verwarmt zonder dat ze het zelf beseft. Een prachtdochter om voor te kunnen zorgen, om van te houden, net zoals haar broer. Wat zou het geweldig geweest zijn om ze samen te kunnen zien opgroeien.... Ons leven heeft een duidelijke grens: de dood van Mats. Er is een leven voor zijn dood en het leven nu, na zijn dood. Ik zou waarschijnlijk niet opnieuw zijn gaan studeren, het mezelf zo moeilijk maken, werken studeren huishouden combineren. Maar moeilijk gaat ook, en ik moet maar een seconde aan mijn liefste kereltje denken wat hij allemaal doorstaan heeft en kan ik er weer helemaal voor gaan. Dat is ook gebleken uit de resultaten... met glans geslaagd in het eerste jaar! Volgens mij zit Matsje zijn mama heel hard te steunen en te motiveren. Intussen bereiden we ons voor op Matskes derde verjaardag volgende maand. Zoals de vorige jaren zullen we een uitstapje plannen richting Leuven. Ons nog eens helemaal laten onderdompelen naar 3 jaar geleden. Geluiden, geuren, herinneringen, het kan me zo goed doen.
MatsPosted by Ellen Mon, April 19, 2010 23:14:49 Vandaag zou je eerste schooldag geweest zijn. Ik een zenuwachtige en fiere trotse mama. Jij met je boekentasje en koekendoos. Zou je me missen, zou je huilen, zou je flink geweest zijn? Ik zou een dagje verlof genomen hebben voor deze bijzondere dag en vol verwachting luisteren naar je verhalen 's middags.
De realiteit is anders. Het is een doodgewone doordeweekse werkdag. Geen boekentasje, geen koekendoos, geen zenuwachtige mama, geen Matske die voor 't eerst naar school gaat. Verdriet pijn en gemis. De emoties van vandaag. Zoveel gemiste momenten.
Sterretjes en engeltjes gaan niet naar school zeggen ze. Ik hoop dat dan maar. Dat je het goed stelt, dat je over ons waakt, dat je ziet hoe trots ik nog steeds elke dag op je ben, hoe veel ik je nog mis, hoe je deel blijft uitmaken van ons gezin, dat je ziet hoe flink Lente groeit, dat je ziet hoe de paashaas ook eitjes voor jou heeft gebracht, dat je zie hoe ik me hard ik probeer me niet te verliezen in het gemis.
Dag lieve schattebol, wolk van een baby, de mooiste bruine oogjes - altijd en altijd in mijn gedachten. Liefs mama xxx
MatsPosted by Ellen Fri, February 12, 2010 20:11:25 Stilletjes aan komen we dichter en dichter bij de gevreesde dag. 28 februari De tweede verjaardag van Mats overlijden. Ik merk al een aantal dagen dat het een invloed op me heeft... lichtgeraakt, prikkelbaar, moe, pijn en heel veel verdriet. Net zoals augustus is februari een maand die ik liever niet wil beleven, maar tegelijk ook weer wel. Ik wil alles herbeleven. En zo voel ik dat. Het herbeleven van onze laatste maand. Net zoals ik dit vorig jaar ook beleefde. Onze trip naar de zoo, voor de eerste keer naar de supermarkt, naar Leuven voor bloedplaatjes. Al deze momenten staan in mijn geheugen gegrift en zijn mijn dierbaarste herinneringen. Maar gelijk met de mooie herinneringen komen de minder mooie. Deze herbeleven doen me naar adem snakken, ik voel hoe mijn maag zich draait, hoe mijn keel dichtgenepen wordt van pijn en verdriet. Ik voel dan de wanhoop opkomen omwille van dat ik hem al twee jaar mis..... nog maar twee jaar van de vele jaren die ik hem nog moet missen. Het onbegrijpbare definitieve is zo moeilijk om te vatten. Tijdens heel deze moeilijke verwarrende maand toch ook enkele lichtpuntjes. Zo heb ik mijn eerst resultaten gekregen van mijn examens en deze zijn prima. Met glans geslaagd. Dit geeft weer een boost om voort te studeren. Ander lichtpuntje was de winnaar van gedichtendag 2010. Het gedicht 'Mats' won!
MATS
je zadelt mijn rug en sterk rijden
we een nieuwe ochtend in
meesterlijk, vanuit de hoogte, kies je het
golvend landschap voor je dag
jij, de uitvinder van de kleine
glimlach en van de ernst, als je waakt over onze vissen
in bad
warmen we samen het water en geven het aan kapiteins en matrozen
een
lied en het schoonschrift word je, ik de plek om stem en papieren te
bewaren
je bent de tekening en het krijt meer dan ik uit mij
verwachtte
mijn voorraad ben je elke dag je houdt mij op de
wereld
uit Roel Richelieu Van Londersele, "Tot zij de wijn is",
p.50, Atlas
MatsPosted by Ellen Tue, December 29, 2009 10:17:06
There goes my hero
Watch him as he goes
There goes my hero
Dit hebben we gespeeld tijdens Mats zijn afscheidsviering. Het is helemaal Mats, het liedje, krachtig, zoals hij gevochten heeft tijdens die zes maanden. Wij konden niet anders dan hem bewonderen, vol ontzag toezien hoe hij het allemaal onderging. We konden niets anders doen dan toekijken hoe onze held zijn strijd verloor. We doen niet anders dan achterblijven met het grote gemis.
MatsPosted by Ellen Sun, November 29, 2009 22:13:15 Striemende regen, al bijna heel de week. Elke dag met de fiets naar het werk samen met zusje en toch niet nat worden.... toeval of niet? Net die 20 minuten per dag? Net op dat moment? Je zorgt goed voor je zus, daar ben ik wel heel zeker van!
Even ook een oproep aan iedereen voor de Worldwide candle light van 13 december! Een kaarsje branden ter gedachtenis van alle overleden kindjes.
Dat betekent dus ook dat we de dag ervoor naar Leuven gaan, naar de ontmoetingsdag voor overleden kinderen. Deze wordt steeds georganiseerd net voor wwcl. Dan kunnen we nog eens voluit over jou praten, nog eens helemaal 'mama en papa van Mats' zijn, herinneringen delen, nog eens in Leuven zijn, samen met andere ouders die exact weten hoe het voelt...
Het blijft moeilijk om een evenwicht te vinden. Tussen het verleden en nu. Een andere mama zegt: automatische piloot. Wel, daar kan ik me nog het best in vinden. Gewoon automatische piloot: niet meer, niet minder. Gewoon doen wat er verwacht word... terug meedraaien met heel de cirque. Op automatische piloot leven houdt het leefbaar, niet draagbaar maar leefbaar. Silstaan bij jou overlijden maakt me gek. Het is niet te vatten, nog steeds niet. Dat jij echt, maar dan ook echt dood bent.... gruwelijk! Dat wij het moeten stellen met een urne, met enkel herinneringen, met kleertjes waar jou geur al lang uit verdwenen zijn. Dat is de realiteit. Hard.
